nawadnianie szklarni i tuneli foliowych
Artykuly

Jak, krok po kroku nawadniać szklarnię, tunel foliowy?

Hodowla warzyw w szklarni byłaby niemożliwa bez odpowiedniego ich podlewania. Pozbawione wody rośliny, uprawiane w kontrolowanych warunkach szybko by zwiędły, szczególnie w czasie upalnego lata. Dlatego należy pamiętać o tym, by dostarczać im odpowiednią ilość wody. Można to zrobić na wiele sposobów, począwszy od podlewania ręcznego, poprzez proste systemy zraszaczy, aż do różnego rodzaju systemów kropelkowych, które obecnie są najbardziej efektywnymi sposobami na dostarczenie wody do upraw.

Rośliny hodowane pod osłonami należy stale nawadniać, co oznacza, że w ogrzewanych obiektach proces ten trwa przez cały rok. Jednak to w miesiącach letnich podlewanie jest najbardziej potrzebne. Wysokie temperatury powodują szybką transpirację, co skutkuje stresami: termicznym i suszy, a to z kolei prowadzi do obniżenia plonów i pogorszenia ich jakości. Dlatego staranne zaspokajanie potrzeb wodnych roślin jest tak ważne, by utrzymać uprawy w dobrej kondycji.

Podlewanie ręczne

To rozwiązanie sprawdzi się w małych szklarniach oraz tunelach, w których uprawia się niewiele roślin. Podlewanie wykonuje się za pomocą konewki lub węża ogrodowego z sitkiem. Ten sposób jest jednak mało efektywny, ponieważ towarzyszą mu duże straty wody, a mogące osiadać na liściach krople zwiększają ryzyko wystąpienia chorób grzybowych. Z tego względu wodę najlepiej lać po glebie.

Zraszacze

Te techniki podlewania upraw w szklarniach i tunelach wymagają specjalnie przystosowanej instalacji wodnej, ponieważ dysze zraszaczy potrzebują do prawidłowej pracy odpowiednio wysokiego ciśnienia. Rury rozprowadzające wodę należy podwiesić nad uprawianymi roślinami na tyle wysoko, by nie utrudniały prac wykonywanych w obiekcie. Zraszacze doskonale sprawdzą się na etapie produkcji rozsady czy w uprawie małych roślin w doniczkach, ponieważ za ich pomocą można podlewać małe, delikatne odmiany. Wadą używania zraszaczy jest zwilżanie liści, co czyni rośliny bardziej podatnymi na atak chorób grzybowych.

Nawadnianie kropelkowe

Ten punktowy system nawadniania pozwala na dostarczenie wody dla roślin uprawianych w gruncie, w doniczkach, a także w pojemnikach i workach z różnymi podłożami. Podstawową zaletą nawadniania kropelkowego jest duża, w porównaniu do innych technik nawadniania, oszczędność wody oraz precyzja, z jaką wilgoć jest dostarczana w sąsiedztwo systemu korzeniowego roślin. Metoda ta pozwala też na duże ograniczenie koniecznego do podlewania czasu, ponieważ dobrze zaplanowana i zamontowana instalacja kropelkowa może być praktycznie bezobsługowa. Zaletą podlewania kropelkowego jest również to, że nie wymaga ono wysokiego ciśnienia wody, dzięki czemu w najprostszych wersjach można je zasilać nawet grawitacyjnie – z umieszczonego co najmniej 1 metr nad glebą zbiornika na wodę.

W wadą systemów kropelkowych jest wrażliwość na niską jakość wody. Znajdujące się w tego typu instalacji zanieczyszczenia mechaniczne spowodują szybkie zatykanie kroplowników. Zagrożeniem dla nich może być nawet woda o dużej twardości, ponieważ wytrącający się kamień również stanowi przyczynę zatykania się kroplowników.

Rodzaje nawadniania kropelkowego

Systemy nawadniania kropelkowego można podzielić na kilka głównych kategorii. Są to linie i taśmy kroplujące, kroplowniki wpinane w rury rozprowadzające wodę oraz mikrozraszacze. Najpopularniejsze rozwiązania wśród użytkowników indywidualnych oraz producentów rolnych to linie i taśmy kroplujące. Są one łatwe w instalacji, a ponadto nie ma problemu z ich usunięciem. Montaż linii lub taśm kroplujących warto zacząć od rozplanowania rzędów roślin. Po wykonaniu tej czynności pozostają dwie ścieżki postępowania. W pierwszej z nich najpierw przygotowuje się nawadnianie, a dopiero później sadzi rośliny. Linie kładzie się na glebie, stabilizuje i przykrywa włókniną lub matą szkółkarską. Końce linii podłącza się do rury doprowadzającej wodę. W małej, przydomowej szklarni można ją zakończyć szybkozłączem, do którego łatwo da się podłączyć wąż ogrodowy. Dopiero po tym we włókninie czy macie wycina się otwory – mniej więcej na wysokości kroplowników – i w nie sadzi rośliny. W drugim przypadku najpierw sadzi się w rzędach rośliny, a dopiero później rozkłada się linie lub taśmy kroplujące i podłącza je do rur doprowadzających wodę.

Kroplowniki wpinane w rury rozprowadzające wodę są bardzo wygodne, ponieważ ich rozmieszczenie można dopasować do rozstawy roślin. Rury rozprowadza się wzdłuż rzędów hodowanych odmian, a w miejscu, w którym są one posadzone, wpina się kroplownik lub dwa. W tej formie nawadnianie jest podobne do tego oferowanego przez linie czy taśmy. Jednak tam, gdzie rośliny uprawiane są w pojemnikach uprawowych albo rozmieszczone nieregularnie, warto wybrać kroplowniki, do których można podłączyć emitery na wężykach. Pozwolą one na dostarczenie wody precyzyjnie do doniczek lub do strefy korzeniowej uprawianych roślin. Wadą tego rozwiązania bywa kłopotliwe sprzątanie po sezonie, ponieważ wężyki mogą się plątać ze sobą i zrywać z kroplowników. Jeśli chcemy zastosować ten sposób nawadniania, dla zaoszczędzenia własnego czasu warto kupić kroplowniki z zarobionymi już wężykami i emiterami. Dzięki temu ominie nas żmudny proces zakładania wężyków na kroplowniki i emitery.

Systemy kropelkowe doskonale sprawdzają się z automatycznymi systemami sterującymi, o których informacje znaleźć można na stronie Podlane.pl.

Warto również przeczytać „Jak podlewać metodą kropelkową?” oraz „Jak wykonać podlewanie kropelkowe?”

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *